Lucie in San Sebastian

Valiezen voor 70% gepakt, kleren voor morgen klaargelegd, plannen voor vanavond gemaakt, ticket afgehaald, …

Ja, ik denk dat ik klaar ben om te vertrekken! Maar eerst: ultima fiesta!

Vandaag voor de laatste keer het huis gekuist.  Ook voor de laatste keer mijn kamer gekuist.  Misschien voor de laatste keer op het strand gelegen.  Voor de laatste keer die engelsman gezien.   Jaja, het is weer de tijd van de laatste keren.  Maar net als toen ik vertrok, heb ik geen pijn voor wat ik achterlaat, maar kijk uit naar wat ik terug zal zien.  Natuurlijk zal ik het hier wel een beetje missen, net als ik thuis heb gemist toen ik hier was, maar aan alles komt een eind, en dus ook aan Erasmus.  Zondagmorgen spring ik op de tgv, en zo’n 10 uurtjes later ben ik terug thuis.

Vandaag was alvast cadeautjesdag.  Voor mijzelf wel te verstaan.  Ik hoop dat niemand thuis op nutteloze souvenirs zit te wachten, want die dingen zijn nutteloos en gooit ge toch weg na een maand op de schouw.  De dingen die wel de moeite waard zijn om te kopen kan ik in België ook krijgen, dus dan moet ge dan maar nog es vragen.

Cadeautjes voor mezelf dus.  Voor onze spaanse les moesten we in groep een blog schrijven, en die van ons (http://informatica-upv.blogspot.com/) was verkozen tot een van de besten, wat ons een bon van 100 euro voor de fnac opleverde.  We waren met 4, elks 2 tekstjes ofzo geschreven, dat is dus 25 euro voor 2 tekstjes, een mooie beloning vind ik dat.  De buit: een tasje voor mijn externe harde schijf en 2 x 2 gig memory card voor mijn fototoestel.  Dat geeft dus 6 gig voor foto’s te trekken en filmpjes te maken op mijn reizen deze vakantie.  Dat wordt dikke fun!

Voor je (voorgoed?) vertrekt van de stad waar je 4 maand geleefd hebt, zijn er natuurlijk nog een aantal dingen die je wilt doen.  Bij mij stond op die lijst:

• Genieten van de laatste momenten
• Een spaans kleurtje krijgen
• In de zee zwemmen
• Nog eens surfen
• Zaurutz bezoeken

Wel, genieten doe ik.  Prachtig weer een geen stress bij de studenten hier zorgt dat iedereen (of toch de erasmusstudenten) allemaal op het strand van Zurriola liggen.  Soms een hele dag, soms enkel voor het ontbijt, soms enkel voor een prachtige maaltijd en een drink bij zonsondergang.  Ik heb mij twee dagen helaas tot de avond moeten beperken, want mijn volgende voornemen was donderdag al geslaagd, maar toch niet helemaal: het was het verkeerde kleurtje.

Vandaag heb ik mij (weliswaar goed bedekt) toch op het strand gewaagd.  En daar heb ik geen spijt van gehad.  Ik ging enthousiast in op de vraag “ga je mee zwemmen?” en maakte zo mijn derde voornemen waar.  Het water was zalig, de golven soms 2 meter hoog, het was koud het eerste moment, maar eenmaal ik helemaal in het water zat wou ik er niet meer uit.  Op een bepaald moment was ik mijn vriendinnen kwijt (tja, zonder bril kan dat al es gebeuren) en vroeg ik hulp aan een gast in het water.  Die zag ze ook niet, maar bood wel zijn surfplank aan.  Zo dus heb ik nog eens gesurft, wat zalig was.  Ik zal het volgende week zeker nog es proberen te doen.

Het laatste voornemen moet ik nog waarmaken, maar ik zie wel hoe ik dat volgende week in mijn planning plak, mijn project gaat voor de moment voor.

Oja, voor mijn volgende post heb ik jullie hulp nodig: Wat zijn de clichés over Erasmus?  Post ze hier in de comments, en dan zal ik zeggen of ze hier waar waren of niet.

Weird.  Weird weird weird.  Dat is het hier.  Met mijn hoofd ben ik al half thuis, ik maak plannen voor plannen wat ik daar ga doen, maar toch kan ik nog niets definitiefs vastzetten voor ik thuisben.  Alle studentjes weer horen zuchten over het blokken zoals ik normaal ook doe, maar zelf blok ik een examen in een avondje (laten we zeggen 2 uurtjes).  De dagen die voorbijvliegen, maar toch niet rap genoeg gaan.  Elke regendag wil ik thuis zijn, elke zonnige dag hier blijven.  Nog altijd proberen vriendjes maken, terwijl ik ze binnen 2 weken nooit meer zal zien.  Dagen die door elkaar lopen omdat er geen lessen meer zijn die ze structuur geven.  Niets plannen omdat je moet studeren maar dan toch niet studeren.  Toch nog zoveel dingen willen doen en zoveel mensen willen zien, maar weten dat je er geen tijd meer voor hebt.  In je hoofd een lijstje maken van wat je allemaal terug wilt meepakken omdat ze het in belgie niet verkopen, maar toch weten dat er geen plaats voor is in je valies.

Chaos.  In mijn hoofd, en in mijn blogpost.

*blijkbaar een quote uit Nothing Hill die blijven hangen is.  Ik wist dat ik hem van ergens kende, maar niet van waar.

Mensen vragen mij vaak: spreekt gij nu al goed spaans?  Wel, moeilijke vraag.  Ik heb sinds ik hier ben het gevoel van wel, omdat je telkens vooruit gaat.  In het begin zijt ge blij dat ge kan communiceren met een italiaanse die geen engels kan, daarna zijt ge content als ge een telefoontje tot een goed eind kan brengen, dan zijt ge content als ge u kan verdedigen bij groepswerk… Af en toe krijg ik het commentaar: “amai gij kunt goed spaans voor een buitenlandse”, maar dat moet je met een korreltje zout nemen, spanjaarden kunnen zelf heel weinig andere talen, dus kijken ze al rap op wanneer iemand dat wel kan.

Ikzelf kan mij goed verstaanbaar maken in een gesprek, ik kan een gesprek tussen spanjaarden meestal volgen (als ze niet te plat spreken) en emails en examens maken in het spaans gaat ook al.  Vertellen over het verre verleden en wat je zou gedaan hebben is moeilijk, want ik mis nog een paar werkwoordstijden.

Ik heb hier ook mijn dagen voor spaans: soms kom ik terug van de unief, en begin ik tegen mijn Deens kotgenootje spaans te spreken, gewoon omdat ik zo in de spaanse mood ben.  Andere dagen ben ik spaans echt kotsbeu en wil ik alleen maar engels spreken.  Er is maar een iets dat consistent ambetant is, en dat is vlaams spreken.  Dat klinkt misschien vreemd, maar ik spreek tegenwoordig zo weinig vlaams dat ik telkens weer die klik in mijn hoofd moet maken om het wel te doen.  Een paar dagen op stap gaan met familie of vrienden die vlaams spreken is geen probleem, omdat ge telkens in het vlaams spreekt.  Maar met vrienden op stap gaan, en tegen de ene spaans, de andere engels en tegen nog andere vlaams spreken is chaos.  Gelukkig snapt iedereen het wel als je ze eens met een verkeerde taal aanspreekt.

Werkmensen, werkauto’s, gratis benzine en een paar daagjes vakantie: het geeft mensen wel eens het zotte idee om helemaal naar hier te rijden.  Mij niet geklaagd, ikke superblij met het bezoek.  Alleen spijtig dat ze geen passagiers vonden en de 14-uren durende rit ‘s nachts met 2 moesten doen (studenten zijn allemaal poesies!).

(meer…)

Zoals je in het postje hieronder kan lezen ging ik vandaag fanatiek op zoek naar een krant.  Waarom een krant?  En waarom de Diario Vasco, de lokale krant van San Sebastian en omstreken?  Wel, ik stond erin, met naam en foto!  Het klinkt veel stoerder dan het is, dat kan je zelf zien in het artikel hier.  Trekt het u niet aan dat ge niet kan lezen wat er staat, ze hebben het toch zelf verzonnen, er staat niets in dat ik tegen de journalist heb gezegd, en er staat zelfs iets in waarvan ik het omgekeerde heb gezegd.    But who cares.

Nu vraagt ge u waarschijnlijk af: hoe geraakt ge in die krant?  Wel, gisteren was het reünie van de erasmusstudenten van de 3 campusen van mijn universiteit hier, en de pers was ook uitgebreid aanwezig (zelfs tve, de spaanse televisie!).  Opeens kwam mijn erasmuscoördinator naar mij toe en vroeg of ik een intervieuw wou doen.  Ik zei nee, ik word nogal nerveus als ze een camera onder mijn neus duwen, maar na wat aandringen heb ik toch toegezegd.  Het was gelukkig voor de krant dus, en die heeft vanalles gevraagd zoals “Wat vind je van de Basken?” “Kende je San Sebastian voor je naar hier kwam?” of “Wat vind je van het niveau van de studies hier?”.  Allemaal interessante vragen waar ik zo goed als ik kan proberen op te antwoorden heb, maar daar hebben ze dus niets van gebruikt.

En ja, ik sta ergens op die foto, zo een beetje hoger en een beetje rechts van de rector, die kerel in pak links vooraan.  Veel succes met het zoeken

“Huelga general, 21 mayo”, dat stond er op de flyers die ze al dagen aan het uitdelen waren en die overal ophingen.  Een professora van mij had gezegd dat ze misschien wel ging meedoen als de rest ging meedoen, en een andere had gezegd dat we zowieso examen hadden die morgen.   Ik had dus wel een beetje bang dat ik geen bus ging hebben die dag, maar voor de rest had ik er mij niet veel van aagetrokken.

Vandaag ben ik overdonderd.

Eerstenvooral aan de unief.  Ik kom daar aan, en terwijl het normaal krioelt van de studenten, stond er nu 5 man en een security aan de enige ingang naar het aulularium.  Ik dacht dat ze me gingen tegenhouden, en ik maakte mij al klaar om mij er doorheen te vechten, maar nee, ze gaven mij enkel een blaadje.  Int baskisch.  Vuilbak die handel.  Ik ging de trappen op naar het lokaal met een surrealistisch gevoel.  Zo leeg.  Zo raar.  Zo vreemd.  Blijkbaar had iedereen dat gevoel, zelfs de professora, die zelf nooit had verwacht dat het zo leeg ging zijn. Toen de aula gesloten bleek te zijn was er effe paniek, want diegene die dat normaal opendoen waren ook in staking.  Gelukkig kwam er een security open doen.

Na het examen gingen we naar beneden.  Enkele klasjes waren open, enkele studenten rond een tafel met een professor, helemaal niet normaal.  De bussen reden wel, zij het wel minder vlot als normaal, dus kon ik gemakkelijk terugkeren naar huis.  Daar ging ik op stap met een simpele taak: een krant zoeken.  Dacht ik.  Een krant kan je normaal overal krijgen, zelfs in de bakker enzo.  Vandaag was alles dicht.  Erger dan op een zondag.  Of toch, zo leek het.  Ik passeerde langs een krantenwinkeltje waarvan de tralies gesloten was, maar de man verkocht mij toch een krant door de tralies heen.  Zo waren er nog een paar winkels open die met gedoofde lichten of tralies half naar beneden.  Toen ik terug thuis kwam en de betoging onder ons raam passeerde zag ik waarom.  De betoging passeerde langs een kruidenierszaak die wel open was (kleine zelfstandige enzo).  De stakers waren daar duidelijk niet content mee.  Van papiertjes gooien tot flyers opplakken, van sla nemen en in de winkel gooien tot een heel rek met flesjes water omgooien.  Een man ging de discussie aan met de baas, maar heeft zich wss ingehouden omdat de politie langskwam.  Een kotgenootje van mij vertelde dat die man misschien nog grafitti of een ingegooid raam mag verwachten, gewoon omdat hij open was vandaag. Even later zag ik een bus passeren met grafitti, en dat gewoon omdat ze een minimumdienst aanbieden aan de mensen.  Slecht kom ik ervan.

Ik snap het niet.  Ik heb gevraagd aan een aantal mensen waarom ze hier alles plat leggen een dag.  Het antwoord is niet eenduidig.  De eerste zei me dat het was omdat ze de verkiezingen verloren hebben (welke verkiezingen? geen idee).  Een andere zei me dat ze officieel staken tegen de crisis (gelijk dat helpt…) maar dat het te maken heeft met dat een bepaalde partij gewonnen heeft, en die is niet voor de onafhankelijkheid ofzo…  Die basken, ik zal ze toch nooit snappen.  Komaan, heel de economie platleggen gedurende een dag gewoon omdat ge de verkiezingen verloren hebt?  Maar het zijn toch jullie die gekozen hebben?  De flyers maken alleszins niet veel duidelijk, ik zal straks mijn krant es lezen en hopelijk word ik dan wat wijzer.

Het weer.  Altijd goed voor een praatje.  Maar zeker hier in San Sebastian.  Als je opstaat kan je nooit weten welk weer het die dag zal worden.  Voor het zelfste geld kan het zonnetje schijnen en ligt iedereen op het strand, of blaast de wind je weg en slagen de golven over de brug.  Of beide.  Probeer dan maar eens kleren te kiezen.

Mooi voorbeeldje vandaag.  Toen ik buitenkwam vanmorgen om achter brood te gaan was het zacht, een rokje, panty’s en ligt pulltje met mijn mantel waren ideaal om naar school te gaan.  Tegen dat ik buiten kwam na mijn eerste les vloog de mantel al in de zak, wegens te warm.  Na mijn spaanse les, rond 2u30, was het zo drukkend warm (27°) dat ik goesting had om enkel in topje en rokje rond te lopen.  En dat allemaal zonder een straaltje zon.  Vanaf dan werd het weer kouder, en ik heb mijn panty’s en pulltje maar mooi aangehouden.  Rond 18 uur hoorde ik opeens een luid geluid, precies of er dingen aan het exploderen waren in de keuken van de buren.  Toen het erger werd sprong ik op en ging aan het raam kijken.  Hagel zo groot als knikkers viel uit de lucht en op het vensterraam.  Gigantisch lawaai.  We stonden met zijn allen met de mond open aan het raam te kijken, zo indrukwekkend.  Vij minuten later was de hagel overgegaan in regen, en voor de moment is hetaan het donderen boven ons hoofd.  En dat allemaal terwijl Katrine en ik net gepland hadden om naar Mc Donalds te gaan omdat we niets in huis hebben.  Ai ai ai.

Maar we zullen gaan.  Het lijkt mij wel spannend es door de stortregen te lopen, en achteraf kunnen we ons toch omkleden.  Als ik niets meer laat horen binnenkort ben ik geveld door een bliksem

Filmpjes komen eraan, je kan altijd al gaan kijken op mijn vimeo of het er al staat.

Ok, tis duidelijk weeral een tijdje geleden dat ik van mij laten horen heb, de mensen beginnen al te vragen of ik nog leef en al. En de waarheid is: ja, ik leef, en misschien nog meer dan ooit. Na het dipje na de paasvakantie (zoals iedereen hier wel had, een weerslag van 2 leuke weken zonder school en met familie) ben ik nu weer volledig in het ritme vant school. En dat moet ook wel. Geen examens klinkt goed, maar betekent ook meer werk in het jaar. En daar ik mijn presentaties en tussentijdse examens liever in het Spaans maak (extra oefening) vraagt dat extra werk. Maar dat betekent niet dat het hier alleen maar schoolwerk is. Zo gingen Heather en ik vorige zaterdag naar Frankrijk, naar Saint-Jean de luz, op amper een uurtje van hier. En prachtig dorpje aan een mooie baai, prachtig weer, kortom super. We hebben crepes gegeten, van de golven genoten, op het strand gelegen en naar het Frans geluisterd. Ik heb wel heeeel diep moeten graven om mijn frans terug te vinden, het spaans had de plaats van 3e taal ingenomen.

Ik ben al zo een beetje aan het aftellen naar wanneer ik naar huis kom, maar ik weet nu al enkele dingen die ik ongeloofelijk ga missen. Dagen zoals woensdag bv. Na het school snel wat eten en op het strand gaan liggen. Babbelen, lezen, surfers kijken, roddelen, van het zonnetje genieten, mensen kijken… Dan bij de megagrote groep erasmussers gaan liggen, wat kletsen met bekenden en onbekenden, de zon zien zakken, schaduwen die langer worden, uitgenodigd worden bij een bende MBA’ers die een vriendin kent, wat rose drinken op het strand, wat met Chilenen babbelen, … Zalige dag gewoon. Het strand op 2 minuten van uw kot is echt een luxe, en op mooie dagen kom je er altijd wel een bekende tegen.

Gisteren was het “girls night out”! We begonnen met heerlijke (maar dure) pinxtos en een glas wijn, daarna een ijsje in de Mc Donalds, dan naar de Irish pub, wat zingen, wat dansen, een baileys,… Wat zotte foto’s trekken, terugwandelen naar Parte Vieja en onderweg “springfoto’s” proberen maken. Feestje in Zibibbo, meekwelen met Grease, 4 verschillende talen spreken, nog meer gekke bekken en zotte foto’s… Het was leuk

Voor diegene die mij al missen: ik kom rond de 20ste juni terug (tenzij ik nog de camino ga doen) en dan kom ik af naar Leuven om een kot te zoeken. Dus al diegene die dan nog examens hebben kan ik komen verwennen met een etentje, met al diegene die al gedaan hebben kunnen we gaan feesten! Als iemand plaats heeft voor mijn matje en mij: graag!