Gearchiveerd onder: Uncategorized
Mensen vragen mij vaak: spreekt gij nu al goed spaans? Wel, moeilijke vraag. Ik heb sinds ik hier ben het gevoel van wel, omdat je telkens vooruit gaat. In het begin zijt ge blij dat ge kan communiceren met een italiaanse die geen engels kan, daarna zijt ge content als ge een telefoontje tot een goed eind kan brengen, dan zijt ge content als ge u kan verdedigen bij groepswerk… Af en toe krijg ik het commentaar: “amai gij kunt goed spaans voor een buitenlandse”, maar dat moet je met een korreltje zout nemen, spanjaarden kunnen zelf heel weinig andere talen, dus kijken ze al rap op wanneer iemand dat wel kan.
Ikzelf kan mij goed verstaanbaar maken in een gesprek, ik kan een gesprek tussen spanjaarden meestal volgen (als ze niet te plat spreken) en emails en examens maken in het spaans gaat ook al. Vertellen over het verre verleden en wat je zou gedaan hebben is moeilijk, want ik mis nog een paar werkwoordstijden.
Ik heb hier ook mijn dagen voor spaans: soms kom ik terug van de unief, en begin ik tegen mijn Deens kotgenootje spaans te spreken, gewoon omdat ik zo in de spaanse mood ben. Andere dagen ben ik spaans echt kotsbeu en wil ik alleen maar engels spreken. Er is maar een iets dat consistent ambetant is, en dat is vlaams spreken. Dat klinkt misschien vreemd, maar ik spreek tegenwoordig zo weinig vlaams dat ik telkens weer die klik in mijn hoofd moet maken om het wel te doen. Een paar dagen op stap gaan met familie of vrienden die vlaams spreken is geen probleem, omdat ge telkens in het vlaams spreekt. Maar met vrienden op stap gaan, en tegen de ene spaans, de andere engels en tegen nog andere vlaams spreken is chaos. Gelukkig snapt iedereen het wel als je ze eens met een verkeerde taal aanspreekt.
1 reactie tot nu toe
Plaats een reactie
ik weet zo hard hoe het voelt :p
dt-fouten zullen er ook wel met de vleet aan zitten komen
Reactie door Wouter 23/05/2009 @ 6:31 pm