Ja, ik denk dat ik klaar ben om te vertrekken! Maar eerst: ultima fiesta!

Vandaag was alvast cadeautjesdag.  Voor mijzelf wel te verstaan.  Ik hoop dat niemand thuis op nutteloze souvenirs zit te wachten, want die dingen zijn nutteloos en gooit ge toch weg na een maand op de schouw.  De dingen die wel de moeite waard zijn om te kopen kan ik in België ook krijgen, dus dan moet ge dan maar nog es vragen.

Cadeautjes voor mezelf dus.  Voor onze spaanse les moesten we in groep een blog schrijven, en die van ons (http://informatica-upv.blogspot.com/) was verkozen tot een van de besten, wat ons een bon van 100 euro voor de fnac opleverde.  We waren met 4, elks 2 tekstjes ofzo geschreven, dat is dus 25 euro voor 2 tekstjes, een mooie beloning vind ik dat.  De buit: een tasje voor mijn externe harde schijf en 2 x 2 gig memory card voor mijn fototoestel.  Dat geeft dus 6 gig voor foto’s te trekken en filmpjes te maken op mijn reizen deze vakantie.  Dat wordt dikke fun!

• Genieten van de laatste momenten
• Een spaans kleurtje krijgen
• In de zee zwemmen
• Nog eens surfen
• Zaurutz bezoeken

Wel, genieten doe ik.  Prachtig weer een geen stress bij de studenten hier zorgt dat iedereen (of toch de erasmusstudenten) allemaal op het strand van Zurriola liggen.  Soms een hele dag, soms enkel voor het ontbijt, soms enkel voor een prachtige maaltijd en een drink bij zonsondergang.  Ik heb mij twee dagen helaas tot de avond moeten beperken, want mijn volgende voornemen was donderdag al geslaagd, maar toch niet helemaal: het was het verkeerde kleurtje.

Vandaag heb ik mij (weliswaar goed bedekt) toch op het strand gewaagd.  En daar heb ik geen spijt van gehad.  Ik ging enthousiast in op de vraag “ga je mee zwemmen?” en maakte zo mijn derde voornemen waar.  Het water was zalig, de golven soms 2 meter hoog, het was koud het eerste moment, maar eenmaal ik helemaal in het water zat wou ik er niet meer uit.  Op een bepaald moment was ik mijn vriendinnen kwijt (tja, zonder bril kan dat al es gebeuren) en vroeg ik hulp aan een gast in het water.  Die zag ze ook niet, maar bood wel zijn surfplank aan.  Zo dus heb ik nog eens gesurft, wat zalig was.  Ik zal het volgende week zeker nog es proberen te doen.

Het laatste voornemen moet ik nog waarmaken, maar ik zie wel hoe ik dat volgende week in mijn planning plak, mijn project gaat voor de moment voor.

Oja, voor mijn volgende post heb ik jullie hulp nodig: Wat zijn de clichés over Erasmus?  Post ze hier in de comments, en dan zal ik zeggen of ze hier waar waren of niet.

Chaos.  In mijn hoofd, en in mijn blogpost.

*blijkbaar een quote uit Nothing Hill die blijven hangen is.  Ik wist dat ik hem van ergens kende, maar niet van waar.

Ikzelf kan mij goed verstaanbaar maken in een gesprek, ik kan een gesprek tussen spanjaarden meestal volgen (als ze niet te plat spreken) en emails en examens maken in het spaans gaat ook al.  Vertellen over het verre verleden en wat je zou gedaan hebben is moeilijk, want ik mis nog een paar werkwoordstijden.

Ik heb hier ook mijn dagen voor spaans: soms kom ik terug van de unief, en begin ik tegen mijn Deens kotgenootje spaans te spreken, gewoon omdat ik zo in de spaanse mood ben.  Andere dagen ben ik spaans echt kotsbeu en wil ik alleen maar engels spreken.  Er is maar een iets dat consistent ambetant is, en dat is vlaams spreken.  Dat klinkt misschien vreemd, maar ik spreek tegenwoordig zo weinig vlaams dat ik telkens weer die klik in mijn hoofd moet maken om het wel te doen.  Een paar dagen op stap gaan met familie of vrienden die vlaams spreken is geen probleem, omdat ge telkens in het vlaams spreekt.  Maar met vrienden op stap gaan, en tegen de ene spaans, de andere engels en tegen nog andere vlaams spreken is chaos.  Gelukkig snapt iedereen het wel als je ze eens met een verkeerde taal aanspreekt.

Dus vrijdag wachte ik hen op aan het jeugdhotel.  Eerst een hapje eten in een studentenrestaurant nabij, en dan met de bus naar het stad.  Daar zagen koen en steven met hun eigen ogen dat mijn kot echt wel klein is.  Maar het was veel te mooi weer om binnen te blijven zitten, dus gingen we naar het strand en de pier, golfjes kijken.

Golfjes!

Koen smeert zonnecreme

Prutsen met camera-instellingen

Het is schitterend om in de zon naar de golfjes te kijken, ik kon er maar niet genoeg van krijgen.  Maar de reis ging verder, en we bezochten de haven die in prachtig licht baadde.  Daar voerden we de vissen en de meeuwen sandwichen met kip curry, en probeerden er schone foto’s van te nemen.  We zochten naar een plaats om jetski’s te huren, maar die privilege is voor de moment blijkbaar enkel aan de redders gegeven.

De haven

Visjes en vogeltjes voeren

Daarna trokken we de parte vieja in om te proeven van de echte spaanse pinxtos en een of andere kruidenlikeur.

Koen probeert likeur, steven kijkt ervan op

Plots daagde het ons dat er nog moest ingecheckt worden in het jeugdhotel, en dus gingen koen en steven snel op pad, terwijl ik een douche ging nemen.  We hadden om 9u30 afgesproken om de zonsondergang te gaan bekijken, maar helaas waren we te laat.  We zijn dan maar iets gaan drinken in een leuk cafeetje aan de haven, waar we een bende fransen tegenkwamen die een vrijgezellenavond aan het vieren waren.  Na nog een dansje te placeren in Zibibbo gingen we te voet naar huis, voor de een al wat verder dan de ander

Op dag 2 (zaterdag) kon ik lekker uitslapen, terwijl koen en steven om 10 uur het jeugdhotel buiten werden gesmeten.  Moedig klommen ze monte igueldo op alwaar ze genoten van het uitzicht.  Ik sprak met hen af aan de mooie kathedraal Buen pastor, en we bezochten ook de fontein op plaza bilbao en de brug maria-christina, allemaal juist naast elkaar.  De honger sloeg toe, dus gingen we naar “la vaca” of “de koe” al waar we een “perrito caliente” (letterlijk warme hond) en spicy patatos aten.

Perrito caliente

Patata brava met vulling en pikante saus

Na het eten is het tijd voor: siesta! Dus gingen we op het sjieke strand de la Concha liggen, en deden een dutje.

Koen met lollie

Als je het koud hebt, kan alles gebruikt worden als muts, zelfs shoppingzakskes

Eenmaal uitgeslapen gingen we cadeautjesshoppen in de parte vieja, we zijn oa langsgeweest bij kukuxumusu.  Een beetje later hoorden we muziek, en we gingen op het geluid af.  Bleek dat een een groepje muzikanten en een bende meisjes waren die zich goed aan het amuseren waren.  Na een tijdje te kijken hoorden we nog muziek: er kwamen muzikanten van de andere kant af! We volgden hen tot op de plaza de constitution alwaar we getrakteerd werden op een spektakel van volksmuziek en traditionele dans met veel springen.

Voor de avond stonden er grootse dingen op het programma, maar we wisten alleen nog niet goed wat.  Dus gaan voorbereiden (drank kopen, hemdje aandoen,…) en overleggen met mijn kotgenootje.  Lang leve de gsm.  We vertrokken dan richting de house party van de amerikanen waar we getuige waren van een zat feestje met veel volk, beerpong, beerbom, een taart met sigaretten als kaarsen, verschillende cocktails, luide deensen, noorwegen die eurosong wint, …

Om een uur werd iedereen buitengesmeten, en vertrokken we allemaal in dezelfde richting.  Dachten we.  Je vertrekt met 100 man richting zibibbo, komt aan met 50 man.  Ik was opeens Koen en Steven kwijt door een interessant spelletje nationaliteitsraden, maar bleek dat Katrine hun meegepakt had voor een ommetourtje.  Aan zibibbo gingen de gesprekken door, en na een uurtje ofzo besloten we allemaal naar molly malones te gaan.  Wederom: je vertrekt met 20 man, loopt in kleine groepjes ernaartoe, en hoopt dat je elkaar weer tegenkomt in het eindpunt.We zijn allemaal veilig in mollies geraakt, waar we plots weer volk tegenkwamen die we al een tijdje kwijt waren.  Het was zo fun dat het opeens te laat was voor koen en steven om nog naar het jeugdhotel terug te keren, en dus besloten Katrine en ik (goedhartig als we zijn) hen een matraske aan te bieden tot het jeugdhotel open ging.  Het was me het avondje wel…

Katrine, Steven, Koen, Lucie en Line in front of Zibibbo

Zondag, uitslaapdag.  Toch voor mij.  In het jeugdhotel zijn ze onverbiddelijk: 10u buiten.  Dus gingen koen en steven de peines del viente bezoeken, terwijl ik nog lag te slapen.  Ze gingen het pallazio miramar bezoeken, terwijl ik nog lag te slapen.  Ze wandelden heel la concha af, terwijl ik op mijn gemakske aan het ontbijten was.  We gingen Mac Donalds halen, om dan met zicht op zee op te eten: zalig.

Big mac met zicht op zee

Toen ze besloten van Monte Urgull te gaan beklimmen heb  ik ze toch effe zot verklaard.  Na 2 nachten met niet al te veel slaap en toch wel een flinke hoeveelheid alchohol in de blakende zon een berg gaan beklimmen?  Mij niet gezien.  Maar, ze waren vastberaden en gingen ervoor.  Ik nam hun rugzakken en heb mij op het strand gelegd, waar ik een mooi kleurtje opgedaan heb.  ‘s Avonds hebben we dan homemade wortelstoemp met worstjes gegeten, en gaan kijken naar de zonsondergang.   Deze keer waren we wel op tijd, maar het was wel nipt, we hebben zelfs een stuk gelopen om op tijd op het uitkijkpunt te staan.  Maar helaas zakte de zon in een hoop wolken en niet in de zee.  Desondanks was het licht prachtig, en eenmaal de zon helemaal weg was hadden we een prachtig zicht op de skyline van playa zurriola by night. We kropen allemaal vroeg onder de lakens (elk zijn eigen lakens wel te verstaan) want maandag was studentendag!

Run!

We've made it! Look at our blue bull!

Skyline of zurriola beach met het Kursaal

Ik had op voorhand gevraag aan mijn professora van de enigste les de maandag of ze het erg vond dat ik 2 vrienden meebracht.  Ze was niet erg mee met de situatie denk ik, ik denk dat ze dacht dat het studenten waren van een andere universiteit ofzo, en niet het vreemd soort toerisme dat het was, maar het mocht.  Na de les gingen we koffietje drinken, en zijn we beginnen wippen (het kaartspel wel te verstaan).  Drie uur later zat ik aan honderd (gewonnen!) en aten we in het studentenrestaurant.  Daarna nog een beetje kaarten, gaan uitchekken op het hotel, en eens gaan zien naar het museum van Eduardo Chillida, iets wat zonder auto niet zo simpel te bereiken is.  Na een helse rit op en neer, heen en weer, vonden we het prachtige park met veel beelden, maar het was…gesloten.  Dan maar wat rondgekeken, maar veel was er daar niet te zien, dus gingen we maar terug.

Een beeld van het museum dat we konden zien vanop de parking.

Het was tijd om valiezen te maken (ik) en wat inkopen te doen voor picknick in de auto(zij).  Ik heb 2 zware zakken met kleren en boeken kunnen meegeven in de auto, waar ik superblij om ben, dat ik die niet moet meeslepen op de trein.  Dan nog een laatste knuffel, en toen vertrokken ze weer.  Het weekend is voorbijgevlogen en ik heb mij super geamuseerd.  Merci Koen en Steven!!!

ps: de titel staat voor hoe spanjaarde de naam koen uitspreken: ko-en, want tweeklanken, dat kennen ze hier niet.

Wow, dat was nogal es een post! Vergeet ook niet de postjes hieronder te lezen.

Nu vraagt ge u waarschijnlijk af: hoe geraakt ge in die krant?  Wel, gisteren was het reünie van de erasmusstudenten van de 3 campusen van mijn universiteit hier, en de pers was ook uitgebreid aanwezig (zelfs tve, de spaanse televisie!).  Opeens kwam mijn erasmuscoördinator naar mij toe en vroeg of ik een intervieuw wou doen.  Ik zei nee, ik word nogal nerveus als ze een camera onder mijn neus duwen, maar na wat aandringen heb ik toch toegezegd.  Het was gelukkig voor de krant dus, en die heeft vanalles gevraagd zoals “Wat vind je van de Basken?” “Kende je San Sebastian voor je naar hier kwam?” of “Wat vind je van het niveau van de studies hier?”.  Allemaal interessante vragen waar ik zo goed als ik kan proberen op te antwoorden heb, maar daar hebben ze dus niets van gebruikt.

En ja, ik sta ergens op die foto, zo een beetje hoger en een beetje rechts van de rector, die kerel in pak links vooraan.  Veel succes met het zoeken

Vandaag ben ik overdonderd.

Eerstenvooral aan de unief.  Ik kom daar aan, en terwijl het normaal krioelt van de studenten, stond er nu 5 man en een security aan de enige ingang naar het aulularium.  Ik dacht dat ze me gingen tegenhouden, en ik maakte mij al klaar om mij er doorheen te vechten, maar nee, ze gaven mij enkel een blaadje.  Int baskisch.  Vuilbak die handel.  Ik ging de trappen op naar het lokaal met een surrealistisch gevoel.  Zo leeg.  Zo raar.  Zo vreemd.  Blijkbaar had iedereen dat gevoel, zelfs de professora, die zelf nooit had verwacht dat het zo leeg ging zijn. Toen de aula gesloten bleek te zijn was er effe paniek, want diegene die dat normaal opendoen waren ook in staking.  Gelukkig kwam er een security open doen.

Na het examen gingen we naar beneden.  Enkele klasjes waren open, enkele studenten rond een tafel met een professor, helemaal niet normaal.  De bussen reden wel, zij het wel minder vlot als normaal, dus kon ik gemakkelijk terugkeren naar huis.  Daar ging ik op stap met een simpele taak: een krant zoeken.  Dacht ik.  Een krant kan je normaal overal krijgen, zelfs in de bakker enzo.  Vandaag was alles dicht.  Erger dan op een zondag.  Of toch, zo leek het.  Ik passeerde langs een krantenwinkeltje waarvan de tralies gesloten was, maar de man verkocht mij toch een krant door de tralies heen.  Zo waren er nog een paar winkels open die met gedoofde lichten of tralies half naar beneden.  Toen ik terug thuis kwam en de betoging onder ons raam passeerde zag ik waarom.  De betoging passeerde langs een kruidenierszaak die wel open was (kleine zelfstandige enzo).  De stakers waren daar duidelijk niet content mee.  Van papiertjes gooien tot flyers opplakken, van sla nemen en in de winkel gooien tot een heel rek met flesjes water omgooien.  Een man ging de discussie aan met de baas, maar heeft zich wss ingehouden omdat de politie langskwam.  Een kotgenootje van mij vertelde dat die man misschien nog grafitti of een ingegooid raam mag verwachten, gewoon omdat hij open was vandaag. Even later zag ik een bus passeren met grafitti, en dat gewoon omdat ze een minimumdienst aanbieden aan de mensen.  Slecht kom ik ervan.

Ik snap het niet.  Ik heb gevraagd aan een aantal mensen waarom ze hier alles plat leggen een dag.  Het antwoord is niet eenduidig.  De eerste zei me dat het was omdat ze de verkiezingen verloren hebben (welke verkiezingen? geen idee).  Een andere zei me dat ze officieel staken tegen de crisis (gelijk dat helpt…) maar dat het te maken heeft met dat een bepaalde partij gewonnen heeft, en die is niet voor de onafhankelijkheid ofzo…  Die basken, ik zal ze toch nooit snappen.  Komaan, heel de economie platleggen gedurende een dag gewoon omdat ge de verkiezingen verloren hebt?  Maar het zijn toch jullie die gekozen hebben?  De flyers maken alleszins niet veel duidelijk, ik zal straks mijn krant es lezen en hopelijk word ik dan wat wijzer.

Mooi voorbeeldje vandaag.  Toen ik buitenkwam vanmorgen om achter brood te gaan was het zacht, een rokje, panty’s en ligt pulltje met mijn mantel waren ideaal om naar school te gaan.  Tegen dat ik buiten kwam na mijn eerste les vloog de mantel al in de zak, wegens te warm.  Na mijn spaanse les, rond 2u30, was het zo drukkend warm (27°) dat ik goesting had om enkel in topje en rokje rond te lopen.  En dat allemaal zonder een straaltje zon.  Vanaf dan werd het weer kouder, en ik heb mijn panty’s en pulltje maar mooi aangehouden.  Rond 18 uur hoorde ik opeens een luid geluid, precies of er dingen aan het exploderen waren in de keuken van de buren.  Toen het erger werd sprong ik op en ging aan het raam kijken.  Hagel zo groot als knikkers viel uit de lucht en op het vensterraam.  Gigantisch lawaai.  We stonden met zijn allen met de mond open aan het raam te kijken, zo indrukwekkend.  Vij minuten later was de hagel overgegaan in regen, en voor de moment is hetaan het donderen boven ons hoofd.  En dat allemaal terwijl Katrine en ik net gepland hadden om naar Mc Donalds te gaan omdat we niets in huis hebben.  Ai ai ai.

Maar we zullen gaan.  Het lijkt mij wel spannend es door de stortregen te lopen, en achteraf kunnen we ons toch omkleden.  Als ik niets meer laat horen binnenkort ben ik geveld door een bliksem

Filmpjes komen eraan, je kan altijd al gaan kijken op mijn vimeo of het er al staat.

Ik ben al zo een beetje aan het aftellen naar wanneer ik naar huis kom, maar ik weet nu al enkele dingen die ik ongeloofelijk ga missen. Dagen zoals woensdag bv. Na het school snel wat eten en op het strand gaan liggen. Babbelen, lezen, surfers kijken, roddelen, van het zonnetje genieten, mensen kijken… Dan bij de megagrote groep erasmussers gaan liggen, wat kletsen met bekenden en onbekenden, de zon zien zakken, schaduwen die langer worden, uitgenodigd worden bij een bende MBA’ers die een vriendin kent, wat rose drinken op het strand, wat met Chilenen babbelen, … Zalige dag gewoon. Het strand op 2 minuten van uw kot is echt een luxe, en op mooie dagen kom je er altijd wel een bekende tegen.

Gisteren was het “girls night out”! We begonnen met heerlijke (maar dure) pinxtos en een glas wijn, daarna een ijsje in de Mc Donalds, dan naar de Irish pub, wat zingen, wat dansen, een baileys,… Wat zotte foto’s trekken, terugwandelen naar Parte Vieja en onderweg “springfoto’s” proberen maken. Feestje in Zibibbo, meekwelen met Grease, 4 verschillende talen spreken, nog meer gekke bekken en zotte foto’s… Het was leuk

Voor diegene die mij al missen: ik kom rond de 20ste juni terug (tenzij ik nog de camino ga doen) en dan kom ik af naar Leuven om een kot te zoeken. Dus al diegene die dan nog examens hebben kan ik komen verwennen met een etentje, met al diegene die al gedaan hebben kunnen we gaan feesten! Als iemand plaats heeft voor mijn matje en mij: graag!